सहदेव र श्रृजना ~World of Words by Sahadev~

June 30, 2009

हजूर बा भन्नु हुन्छ…

Filed under: Poem

हजूर बा भन्नु हुन्छ…
By Sahadev
यात्रामा मन पट पट फूटन सक्छ,
बाढी पहिरोले मन बगाउन सक्छ ,
आन्दोलनमा असफलताको ढुंगा मुड़ा खा’को हुन सक्छ,
हजूर बा भन्नु हुन्छ "हीडने मान्छे लड़न सक्छ" !

यात्रामा मन ,
बारम्बार हराउन सक्छ,
डडेलोले सपनाहरु डडाउन सक्छ,
युद्ध्मा चोट पटक ला’को हुन सक्छ,
हजूर बा भन्नु हुन्छ " दुखेको मनलाई मलहमको सीतलताले सेक्नु पर्छ "

यात्रामा मन
मन भित्र नियंत्रित नहुन सक्छ,
मृग तृष्णाले यता उता दौडाउन सक्छ
चोइटा चोइटा मन टुक्र्या हुन सक्छ
हजूर बा भन्नु हुन्छ," आफ्नो बाटो आफै बनाउदै हिड्नु पर्छ "
**
New York
June 29th

हजूर बा भन्नु हुन्छ…..Part 2
By Sahadev

हजूर बा भन्नु हुन्छ…..
फलानोले घोड़ा चढे .
आफु धुरी चढ्नु हुन्न
अरुको लागी सोच्नु पर्छ,
आफ्नो ख़ुशी गर्नु हुन्न ..

हजूर बा भन्नु हुन्छ…..
नाच्न नजाने
आगन टेडो भन्नु हुन्न,
भीड़हरुमा तेसै तेसै
भेड़ो जस्तो बन्नू हुन्न ….

हजूर बा भन्नु हुन्छ….
नजाने गाउको
बाटो तेसै सोध्नु हुन्न
घुम्दै फिर्दै जहा पुगेनी
आफ्नो माटो भुल्नु हुन्न

हजूर बा भन्नु हुन्छ…
न चिन्ने मान्छेलाई
मन मुटु दिनु हुन्न.
मन मुटु दिए पछि
दोमनमा बस्नु हुन्न
***
New York City
June 29th 2009

 

 

June 21, 2009

Do not Enter

Filed under: Story

~Do Not Enter:~(
one life’s short story
By Sahadev Poudel

त्यो दिन यसरीनै शुरू भएको थियो.
रात भर गड्याङ्ग गुडुङ्ग र पानी पारी रह्यो.सबेरै काममा पुग्नु पर्र्थ्यो तर टेलीफोनमा सेटअप गरेको अलार्मले धोका दियो.काममा ढिलो पुग्नु भन्दा बिरामीको निहु पार्नु सजिलो भएकोले काममा गईएन.कोठामा कम्प्यूटर खोलेर भान्छामा चियाको लागी दूध र पानी बसाले.कम्प्युटरको जालोमा अल्झिदा उता भान्छाको दूध पानी उम्लेर गएको बास्ना कोठामा प्रबेश गर्यो हतारिदै भान्छामा पुगेर बाकि रहेकोसेतो दूध पानीलाई चिया र चिनीले रंगाए.यता जालोमा देखिएका साथीसंगीहरू एकैछिन मेसेज फ़र्काउन ढिलो भएकोमा कराउदै थिए…उनीहरुलाई मेरो परिबेशमा गड्याङ्ग गुडुङ्ग छ .केही डढेको छ. केही तातो पनि छ भन्ने आभाष समेत थिएन

खाना खाने समयमा चोकको चाइनीज रेस्टुरेंट बाट चिकेन तेरियाकी मगाए.खाना आयो डेलिभरी कर्तालाई ७५ रुपैया टिप्स दिए उ नियाउरो मुख लागाउदै फर्कियो.खानाको बट्टा खोल्छु त चिकेनको सट्टा बीफ रहेछ के गुनासो गर्नु भनेर
बिफलाई पन्छाएर बाकि रहेको सागपात र भात खाए.खाना पछि म बाहिर निस्किए सहरको रमझम हेर्न. तर ट्रेन चढेको केहि समयमा ट्रेनमा खराबी आयो भनेर भित्र सुरुंगमा आधा घन्टा जस्तो सस्ती खाइयो.पछि आपतकालीन अबस्थामा
बस लिएर जानु पर्ने खबर आए पछि अलपत्र यात्रुहरू बसको खोजीमा भोतारिए.
हो त्यहि अलमलमा उनिसंग भेट भो,

उनले कहा जान लागेको भनेर सोधिन मैले यतै कतै भने पछि उनले पनि यतै कतै भनिन.हामी बस चढेऔ .बसबाट फेरी ट्रेनमा चदनु पर्छ रे..बसको हल्लाले मैले उनको कुरा तेती बुझ्न सकिन तर भिडहरुमा मैले उनको भाब भने प्रस्ट बुझे. बसबाट ओर्लेर हामी अर्को ट्रेन चढेऔ.ट्रेन एकोहोरो कर्कसलाग्दो आवाजमा दौडी रहेको थियो भने हामी बिचमा मौनता थियो. ट्रेन कहिले जमीन मुनि कहिले जमीन माथि दौडिन्थ्यो तर हाम्रा आँखा हामी बिचमा मात्रै सिमित थियो
हामी ट्रेनबाट ओर्लियौ एउटा पुरानो बस्ती नजीक. ट्रेन हाम्रो टाउको माथिबाट दौडी रह्यो.उनले मलाई उनको गुड तीर लगिन.घरको पछाडी पट्टी उनको गुड्मा छिर्ने ढोका रहेछ,

उनको घरको पर्खालमा बिभिन्न होर्डिंग बोर्ड र सुचानाका पोस्टरहरू थिए.उनको गुडको बहिर do not enter भने ट्राफ़िकको साइन बोर्ड थियो.छेउमै no parking र तेसै गरी all vehicle will be towed by owner एक्स्पेंसेस ठुलो अक्षरमा लेखिएको थियो .

हामी भित्र छिरेपछि पानी दर्कीयो.गयाङ्ग गुडुंग बढ्यो.केहि बेर पछि पानी रोकियो.उनी त्यहि बसिन
म बाहिर निस्किए.उनको गुंड बाट निस्कदा one way लेखिएको साईन आँखामा ठोकियो. रात पर्यो .
त्यो दिन त्यसै गरी बितेको थियो..

****
New York
June 20th 2009

June 17, 2009

~मकै बारी~

Filed under: Story

~मकै बारी~
लोकको कथा
सहदेव पौडेल
न्यूयोर्क

एकादेशमा यताकतै "मकैबारी’नामको एउटा गाऊ थियो.गाऊमा बारैमासा मकै पाक्थ्यो.मकै खाना स्याल,चराहरू,बादरहरू,सुगाह

रू जहिलेपनि उत्तेजित हुन्थे.मकैबारीका बोटहरु जब कम्मर माथि माथि आउन शुरू हुन्थ्यो मकै बारीका गाउलेहरुमा एक किसिमको खुशीको फूल फुल्थ्यो र आफ्नै स्वबिबेकले मकै बारीको रक्षा गर्थे ,पूजा पाठ गर्थे किन भने मकै उनिहरुको धर्म थियो.परम्परा थियो . एक मौसमको मकै पाकेर अर्को मौसमको मकै सुरु हुने बेलामा भने गाऊमा छोटो सुन्यता छाउथ्यो . कतै मकै फेरी नफ़ल्ने हो की भन्ने त्रास हुन्थ्यो तर त्यस्तो कहिल्यै भएन.

समयक्रममा खोलामा थुप्रै पानी बगे, मकैका थुप्रै जन्म -पुनर्जन्म भयो,यो मकैबारीको अनौठो बिशेषता के थियो भने मकै रोप्नु पर्दैन थियो, आफै क्रमश पलाउथ्यो ,पाक्थ्यो . मकै पाके पछि पनि गाउलेहरुले कहिले अतिरिक्त मकै घरमा भण्डार गरेनन, जुन बेला चाहिन्थ्यो,त्यहि दिन ल्याउने,खाने गर्थे, रित यसैगरी चली रह्यो.

क्रमश गाउलेमा मकै खान आउने चरा चुरुंगी, बादर, स्याल माथि,जिज्ञाशा बढ्यो,यिनीहरू किन मकै खाना आउछन भन्ने प्रश्न भीत्र कतै उब्जियो,र मकै महत्वपूर्ण चीज पो हो की भन्ने लागेर पालै पालो दिन रात मकै बारीमा पहरा दिन थाले, क्रमश बिभिन्न समूह बनेर गाउलेहरुले मकैबारीको रछ्या गरे. त्यसपछि चरा चुरुंगी, स्याल,बादरहरू धेरै समय सम्म मकै बारीमा आएनन.मकैबारी शान्त थियो !

त्यसपछि गाउलेहरु बिस्तारै घर फिर्दा दुई चार घोगा मकै बोकेर फर्किन थाले, दैनिक जसो बिभिन्न समूहले पालै पालो सके जती आफ्नो घरमा मकै लान थाले, कसैले कसैको बिरोध गरेनन. बास्तवमा उनीहरुलाई बिरोध के हो पनि थाहा थिएन.सातै दिन सात थरीका समुहले मकैबारीको पालो गर्ने र मकै लान थाले !मकै सबैलाई पूगी रहेको थियो!

बर्षौ बित्यो, नया पुराना पुस्ताहरू आए गए, परम्परा बिस्तारै परिवर्तन हुदै गयो.एक दिन अर्को गाऊबाट कोही घुम्दै फिर्दै, मकैबारी गाउमा आइपुगे, मकै बारी धन धान्य भएको गाऊ देखे पछि ती गाउलेले मकैबारीको सूक्ष्म निरीक्षण गर्यो. सोझा गाउलेको जीबन परिबेश यी पराई मान्छेले बुझी हाले. उनले मकैबारी गाउको सातै समुहलाई पालै पालो भेटेर मकैको महत्व बुझाए.उनले गाउलेलाई यसरी बताएकि, यी सात समुहले एक अर्कालाई नबुझेको अथवा थाहा नभएको जस्तो गरेर बुझाए.सबैले केही थाहा नपाएको जस्तो गरे.
केही दिन भीत्र क्रमस मकैबारीका गाउलेहरु बिच नजनिदो किसिमको सित युध्द चल्यो,त्यों दिन देखि सबैले आफुले सकेको मकै बोकी घर फर्कन थाले,पहिले मकै पाके पछि टिपिन्थ्यो भने अब दुधिलो मकै नै टिपेर लेराउन थाले,शांत देखिएका मकैका बोटहरू पछि पछि लुछिएका जस्ता देखिंथे. यी सात समुहले जबरजस्ती मकै जम्मा गरेर त्यों अर्को गाउलेको गाऊ तीर पठाउन थाले, बेच बिखन सुरु भो. पैसाको लेन देन भो, हिसाब किताब सुरु भो, मकै बारीका गाउलेले अर्को गाऊ देखे,अर्को संसार भेटे,
समुह्हरू बलियो हुदै गए, त्यो मकैबारी गाउलाई यी सबै समुहले आफ आफ्नै कब्जामा राख्न खोजे, रिश राग बढ्यो, क्रमश यी गाउलेले सहयोगको लागी फेरी स्याल,सुगा,चराहरू र बादरहरू सबैलाई बोलाउन थाले, मकैबारी अब मकै बारी जस्तो नभएर युद्ध बारी जस्तो देखियो.

ऋतू बदलियो. गाउलेहरु ईर्ष्यालु बन्दै गए.कसैले कसैलाई कहिल्यै केही भनेनन. एक दिन यी सात समुहले आफ्नो आफ्नो समुहमा गोप्य रुपमा छलफल गरेछन .त्यो साझ कुनै पनि सूमह मकैबारीको सुरछा गर्न गएनन.बिहान सबेरै सातै समूह सात धुरबाट एकै समयमा मकैबारीमा जम्मा भए..मकैबारी सातै धुरबाट जल्दै आई रहेको थियो …मकैबारी जल्दै गयो..अन्तमा यी सबैले एक अर्कालाई एउटै थलोमा भेटे.. तर त्यति खेर आगोको धुवा धुलोले उनीहरूले एक अर्कालाई चिनेनन..
*************************

June 13, 2009

Two Poems

Filed under: Poem

If Truth be told

By Sahadev Poudel 

To manifest our love and reunion,

You created the deep companionship with the ocean.

The ocean commenced you to the clouds,

The clouds get your hands to the nadir of the Sky,

You retold our love-tale   to the sky.

After listening  our love tale,

The Sky expressed Cheerfulness

As lighting and thunderstorm.

When the sky exemplified the pathway of my world

You befell successively and hastening,

Parting the heat and the ray of the sun at the rear.

To end with me, you plunged in my world,

I so much soaked with happiness of your appearance!

If truth be told you are really born for me my dear! 
 
 

I,

By Sahadev Poudel

 
 
I wanted to be a seagull, 
in the middle of the crows, 
but crows made me black. 
 
I wished to walk straight, 
in the village of the cripples, 
but the cripples made me disable. 
 
I dreamed to be a Voice, 
in the crowd of the mutes, 
but the muters made me speechless. 
 
Here, 
I couldn’t be me because they made me them. 
That’s why, 
Today I am becoming me because i couldn’t be I.

June 12, 2009

भगवानलाई कहा राख्ने?

Filed under: Guff Suff

भगवानलाई कहा राख्ने?

Blog~Thought

By Sahadev Poudel
आज भोली शहरमा गंभीर बहसचलेको छ .शहरमा थरि थरिका बहस चली रहन्थे तर यसपालीको बहस हाम्रो बारेमा  भन्दा पनि भगवानको लागि भई रहेछ  .परदेशमा भगवान भेटेमा  छाती र निधारमा हात पुराउने   नेपाली यती खेर केही महिना  देखि  बेसमेन्टमा  बसी रहेका  भगवानको बॉस उठने भएपछि  उनको पुनर्बासको  खोजीमा   दौडेका छन .कतै तपाई संग पनि भगवानको लागि ठाउ छ की?
 न्यूयोर्क शहरमा धेरै नेपालीहरु एकमुस्ठ   एकै छेत्रमा बस्ने एउटा छेत्र छ रिजवुड .त्यहिका नेपालीहरूले भगवानलाई आफ्नो वरी परी राख्न  नेपालीहरुकै एउटा घरको बेसमेन्ट खाली गरी  राख्न थालीयो.भगवान बेसमेन्टमा बस्ने भए पछि रंग रंगका बिचारहरू पोखिए.कसैले भने मान्छे माथि बसेर भगवान तल राख्नु  हुन्न …… कसैले भने भगवान देखिनु पर्छ .. लुकाउनु हुन्न ..कसैले भने जे भए पनि  भगवान आई पुगेका छन ..   पूजा पाठ गर्न पाईएको छ ,  ठीकै छ  राम्रो भो.भने ..
तर भगवानले कुनै  प्रतिक्रिया दिएनन.
भगवान नेपालबाटै आएका हुन. लामो दुरी बाट आएका भगवानलाई  पूजा अर्चना गरेर  धार्मिक रुपमा  बस्नको लागि  बन्दों बस्त गरियो. पूजा पाठको बेलामा भगवान भन्दा पनि बड़ी भक्तहरु ख़ुशी देखिन्थे.धुप बत्ति बाल्ने…पूजा पाठ हुने क्रम चली रह्यो.
एक दिन कसैबाट शहरको  अधिकारी कहा नेपालीको घरको बेसमेन्टमा   भगवानहरू बस्छन, साझ बिहान मान्छेहरु जम्मा हुन्छन भन्ने   सन्देश पुगे छ .अधिकारीले यो सन्देश पाए पछि तुरुन्तै आएर   "यो घरमा  भगवान बस्न कानूनले दिदैन, यो मान्छे बस्ने ठाउमा भगवान बस्न सुहाउदैन,बेसमेन्टमा भगवानहरू निसास्सिन्छन  तुरुन्तै ठाउ सारी गर्नु पर्यो भनेछन ".
अब भक्तजनलाई बित्यास पर्यो.कती दुःख गरेर  जम्मा भएका भगवानलाई  कहा राख्नु ?भक्तजनहरुले आफ्नो आफ्नो रूचि अनुसारका भगवानहरु राखेका थिए.. अब  कहा लैजानु?
शहरमा  फेरी बहस चलेको छ. भगवानलाई  कहा राखने भन्ने  बिषयमा.यस्तो हल्ला सुनिन्छ  आज भोली
-भगवानलाई  भण्डार राखने स्टोरेज घरमा  बाक्सामा बन्द गरेर राख्ने.
-होइन होइन भगवानलाई भक्तजनकै जिम्मामा फिर्ता पठाई दिने.
-कहा हुन्छा तेस्तो…अब भगवानलाई ठुलो ठाउमा र सबैको हुने गरी सबैले देखिने गरी बाहिर राख्ने
-ठुलो ठाउ खोज्न ठुलै  मेहनत गर्नु पर्छ  बरु कसैको घरको बुईगल वा चोटा कोठा वा ग्यारेजमा लगेर  राख्ने —
    - कस्तो कुरा गरेको  मेरो आस्थाको भगवानलाई यस्तो बिजोक गर्न पाइदैन
बहस चली रहेको छ .  भगवानले भक्तजनका समस्या बुझेका  छैनन , भक्तजनहरू  भगवानको   समस्या बुझेर   नया ठाउको खोजीमा लागेका छन.लौन भगवानलाई कहा राख्ने होला?

June 6, 2009

यो कस्तो प्रेम तिम्रो!

Filed under: Poem

यो कस्तो प्रेम तिम्रो!

By Sahadev Poudel

हाम्रो मिलन असम्भब छैन भन्ने देखाउन
तिमीले सेती संग मीत गासेछौ,
सेतीले तिमीलाई  बादालू संग परिचय गराईछ,
बाद्लुले तिमीलाई आकाश संसारमा पुराईछ,  
आकाशलाई तिमीले निर्धक्क संग हाम्रो प्रेम गाथा सुनाइछौ,
हाम्रो प्रेमगाथा सुनेर आकाश खुशिले गडगडाएछ,
आकाशले तिमीलाई म सम्म पुग्ने बाटो देखाई दिए पछि ,
तिमी हतारिदै हतारिदै ,
चर्को घामका किरणलाई पनि पन्छाउदै पन्छाउदै ,
मलाई भेट्न आई पुगेछौ.
म तिम्रो आगमनको खुशिले आज  निथ्रुक्क भिजेको छु,
 यो कस्तो प्रेम-बर्षा तिम्रो!






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Hadley Wickham

Creative Commons License
Sahadev's Creation by Sahadev Poudel is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License.