सहदेव र श्रृजना ~World of Words by Sahadev~

~Do Not Enter:~(
one life’s short story
By Sahadev Poudel

त्यो दिन यसरीनै शुरू भएको थियो.
रात भर गड्याङ्ग गुडुङ्ग र पानी पारी रह्यो.सबेरै काममा पुग्नु पर्र्थ्यो तर टेलीफोनमा सेटअप गरेको अलार्मले धोका दियो.काममा ढिलो पुग्नु भन्दा बिरामीको निहु पार्नु सजिलो भएकोले काममा गईएन.कोठामा कम्प्यूटर खोलेर भान्छामा चियाको लागी दूध र पानी बसाले.कम्प्युटरको जालोमा अल्झिदा उता भान्छाको दूध पानी उम्लेर गएको बास्ना कोठामा प्रबेश गर्यो हतारिदै भान्छामा पुगेर बाकि रहेकोसेतो दूध पानीलाई चिया र चिनीले रंगाए.यता जालोमा देखिएका साथीसंगीहरू एकैछिन मेसेज फ़र्काउन ढिलो भएकोमा कराउदै थिए…उनीहरुलाई मेरो परिबेशमा गड्याङ्ग गुडुङ्ग छ .केही डढेको छ. केही तातो पनि छ भन्ने आभाष समेत थिएन

खाना खाने समयमा चोकको चाइनीज रेस्टुरेंट बाट चिकेन तेरियाकी मगाए.खाना आयो डेलिभरी कर्तालाई ७५ रुपैया टिप्स दिए उ नियाउरो मुख लागाउदै फर्कियो.खानाको बट्टा खोल्छु त चिकेनको सट्टा बीफ रहेछ के गुनासो गर्नु भनेर
बिफलाई पन्छाएर बाकि रहेको सागपात र भात खाए.खाना पछि म बाहिर निस्किए सहरको रमझम हेर्न. तर ट्रेन चढेको केहि समयमा ट्रेनमा खराबी आयो भनेर भित्र सुरुंगमा आधा घन्टा जस्तो सस्ती खाइयो.पछि आपतकालीन अबस्थामा
बस लिएर जानु पर्ने खबर आए पछि अलपत्र यात्रुहरू बसको खोजीमा भोतारिए.
हो त्यहि अलमलमा उनिसंग भेट भो,

उनले कहा जान लागेको भनेर सोधिन मैले यतै कतै भने पछि उनले पनि यतै कतै भनिन.हामी बस चढेऔ .बसबाट फेरी ट्रेनमा चदनु पर्छ रे..बसको हल्लाले मैले उनको कुरा तेती बुझ्न सकिन तर भिडहरुमा मैले उनको भाब भने प्रस्ट बुझे. बसबाट ओर्लेर हामी अर्को ट्रेन चढेऔ.ट्रेन एकोहोरो कर्कसलाग्दो आवाजमा दौडी रहेको थियो भने हामी बिचमा मौनता थियो. ट्रेन कहिले जमीन मुनि कहिले जमीन माथि दौडिन्थ्यो तर हाम्रा आँखा हामी बिचमा मात्रै सिमित थियो
हामी ट्रेनबाट ओर्लियौ एउटा पुरानो बस्ती नजीक. ट्रेन हाम्रो टाउको माथिबाट दौडी रह्यो.उनले मलाई उनको गुड तीर लगिन.घरको पछाडी पट्टी उनको गुड्मा छिर्ने ढोका रहेछ,

उनको घरको पर्खालमा बिभिन्न होर्डिंग बोर्ड र सुचानाका पोस्टरहरू थिए.उनको गुडको बहिर do not enter भने ट्राफ़िकको साइन बोर्ड थियो.छेउमै no parking र तेसै गरी all vehicle will be towed by owner एक्स्पेंसेस ठुलो अक्षरमा लेखिएको थियो .

हामी भित्र छिरेपछि पानी दर्कीयो.गयाङ्ग गुडुंग बढ्यो.केहि बेर पछि पानी रोकियो.उनी त्यहि बसिन
म बाहिर निस्किए.उनको गुंड बाट निस्कदा one way लेखिएको साईन आँखामा ठोकियो. रात पर्यो .
त्यो दिन त्यसै गरी बितेको थियो..

****
New York
June 20th 2009

~मकै बारी~
लोकको कथा
सहदेव पौडेल
न्यूयोर्क

एकादेशमा यताकतै "मकैबारी’नामको एउटा गाऊ थियो.गाऊमा बारैमासा मकै पाक्थ्यो.मकै खाना स्याल,चराहरू,बादरहरू,सुगाह

कथा

 
……………………र आज म फेरी हराए.जती जती यो शहरमा पुरानो हुदै गैरहेछु म त्यति त्यति हराइरहन्छु.धेरै कारणहरुले म फराकिला सड़कहरुमा अल्मलिरहदा बाटामा हिडेकाहरु     "can i help you?" भनी सोध्छन.हो मलाई help चाहिएको छ तर मलाई चाहिएको help को फेहरिस्त सुनाउन थाल्दा उनीहरु मलाई "Are you crazy?" भन्लान भन्ने डरले म "No Thanks " भन्छु र  आफ्नु ठाऊ भेटिए जस्तै  अगाडी बढ्छु.सड़क यती फराकिलो छ की  बाटो काटने बत्ती बलेको छ तर हिड्दा हिड्दै  बिचमै रातो बत्ती  झ्याप्प बलिदिन्छ र म बेगबान संग दौडेका मोटर कारको बिच सडकमा डर पुर्बक  उभिन्छु.र  फेरी बाटो काटने बत्ती बले पछि    पहिलाकै स्थानमा फर्किन्छु .मलाई जानु कही छैन ..पुग्नु पर्ने कही छैन ..ठुलो हिउको बर्षा भए पनि मेरा आफ्नाहरू बाटामै  अडकिएकि भने डर  मलाई छैन ..अथवा निरन्तरको झरीले घर कोठाको छानु रसाउला  वा भित्ताहरु  मक्काउला भन्ने चिन्ता पनि छैन .म एकलास हिडी  रहेछु ..लाग्छ हराई रहेछु  तर होइन वास्तबमा म पहिला कहिल्यै नपुगेको ठाउमा पुगिरहेछु .

                 मौसमको पनि ठेगान नहुने यो शहरमा  एक्कासी पानी बर्षि दिन्छ.म पानीमा रुझ्दै ओत लाग्ने ठाउको खोजीमा दोड्न्छु . पानीको दर्कन दरिलो छ . मन मनले एउटा छाता पाए पनि हुन्थ्यो भन्ने कामना गर्छु…फटाफट  अगाडी बड़दा   फोहर फाल्ने  कन्टेनरको छेवैमा अलीकती बांगिएर  फलिएको  छाता भेट्छु  जुन म  भोकाएको बेलामा खानेकुरा भेटे जस्तै टिप्छु  र  एउटा आकर्षक  भब्य भवनको  अगाडी उभिन्छु ..म मेरो अगाडी उभिएको भब्य भबनको  बारेमा जिज्ञासु बन्छु ….थाहा लाग्यो यो भवन एउटा संग्रहालय रहेछ.पानीमा बाहिर रुझेर बस्नु भन्दा संग्रहालयको दर्शन गर्नु  उचित ठानी म भित्र छिर्छु. आफ्नो खुशिले जति पनि प्रबेश शुल्क  तिर्दा हुने  रहेछ .म पनि गच्छे अनुसार  तिरेर  भित्र पसे . अन्तरास्ट्रिय  स्थरको अति भब्य  संग्रहालय भित्र छिर्दा मलाई आनन्दको अनुभब भयो.तथापि म कलाको कुनै पारखी थीईन.   म क्रमश संग्रहालय भित्र राखिएका बिबिध   सामग्री संग संगै  संग्रहालय हेर्न आउनेहरुको  पनि अध्ययन  गर्न थाले.सफा शान्त र सुन्दर देखिने युवा युवती  प्रौढहरु शान्त स्वरमा  गुनगुनाई रहेछन  कलाको बोली.म यसै उसै अलमली रहेछु ,कल्पिन्छु यसै ठुलो  भवनमा एउटा सानो कामनै पाए पनि कस्तो सौभाग्य हुन्थ्यो होला ..सफा ठाउमा ,सफा सुन्दर मान्छेहरु आउने ठाउमा काम गर्दा मन पनि शान्त होला …अली अली भए पनि कलाको बारेमा जानिथ्यो होला.  अन्य ठाउमा  भन्दा दुई चार पैसा बढि पनि पाईन्थ्यो होला …आदि यस्तैमा मन डुलाउदै डुलाउदै म संग्रहालयको   माथिल्लो तलामा  उक्लिन्छु.
                              
       मधुरो प्रकाशमा म हाम्रै गाउ घर तिरको  देबताका मुर्तिहरुलाई सफा सुग्घर  गरी कुनै शिशाको बाकश भित्र  शान्त बसेको देख्छु. हातले तत्काल छाती र निधार छुन पुग्छु. ओ हो म कस्तो खुशी भएको!  अपरिचित शहरमा कहिलेकाही नेपाली आवाज अथवा नेपाली साथी भाई भेटे जस्तो !कत्ति खुशी हुदै कुरा गर्छौ नि हामी एक्कासि परदेशी शहरमा नेपालीहरु भेट भयो भने …ओ हो तपाइपनि  नेपाली हुनु हुदो रहेछ ….कहा हो नि नेपाल घर…..ए   ..त्यहा त मेरो पनि अफन्त छन नि……ए ..हो नि…चिन्छु नि…….अनि हामी कती चाढै परिचित आफन्त हुन्छौ …
मलाई यी देबताका मुर्तिहरू भेट्दा पनि त्यस्तै लाग्यो..म एक्लै बोले.ओ हो.. गणेश भगवान..!तपाई यहाँ?!मलाई चिन्नु हुन्छ नि..?.. म… तपाईलाई  बेला बेलामा  पूजा गर्न आउथे…घर बजार गर्दा दिनकै  दर्शन गर्थे….चिन्नु हुन्छ नि होइन?तपाई त पुरा बदलिनु भएछ. शहरमा सफा सुग्घर हुनु भएछ. निधारमा टिका अबीर पनि छैन  ..फूल अक्षता  पनि देख्दिन ..न त  मुखमा लड्डू नै छ..धुपको मिठो बासना पनि आउदैन तपाईको  वरीपरी !
म एकोहोरो बोली रहे  गणेश भगवानको मूर्ति अगाडी .तपाई त निकै भाग्यमानी हुनु हुदो रहेछ.महँगा महँगा मान्छेहरु भेटन आउछन..तपाईको  बारेमा जान्छ्न बुझ्छन …खोइ त तपाईको को वरि परी   भेटीहरु देखिन्न नि ? गाउघर तीर तपाई चोकमा उभिनु भएको छ भने सात गाउलाई थाहाहुन्छ तपाई त्यहा हुनु हुन्छ भन्ने.!   तपाई यस्तो भीड़ भाडको  शहरमा  बसेको ख़बर यहि  बाटो हिड्ने बटुवालाई पनि थाहा हुदैन.खै तपाईको दैबि शक्ति?    म गणेशको मुर्तिलाई वरीपरी  बाट नियाल्न थाले!मैले यती नजिक भएर गणेशको दर्शन गरेको थीइन.उनको लामो  शुंणले   दुख सुखको भाब लुकाएको थियो.जसरी म परदेश जादै छु भन्ने सुन्दा मेरी आमाले आखाबाट आंशु लुकाएकि थीईन छाती दरिलो परेर .
                      .अब त बाहिर  पानी पनि रह्यो होला  भनी म पुन छाती र निधार  हातले छुवाउदै  गणेशको मूर्तिबाट बिदा लिदै फर्किए .. एक्कासी मेरो नाम लिएर मलाई कसैले बोलायो.यो अपरिचित शहरमा मेरो नाम जान्ने को होला र?र फेरी यो संग्राहलयमा? मलाई अचम्म लाग्यो…वरि परी तुरुन्तै कसैलाई देखिन….सायद भ्रम थियो.म पुन अगाडी बड़े .फेरी तेही लवजमा मेरो नाम लिएर मलाई बोलाइयो.ओ हो  अचम्म!गणेश भगवान त्यो बन्द शिशाको बाकसबाट  बहिर निस्कदै मलाई बोलाउदै रहेछन म अचम्मित भए ..त्यो छणमा अगाडि बढेर गणेशको पाऊ छुनु बाहेक मेरो मनमा तत्काल अरु केहि आएन!
गणेशले मन्द स्वरमा भने"सहदेव ,तिमी पनि खाली हात आयौ? येसो अबीर केशरी,फूल  अक्षता ,लड्डू धुप बत्ती केहि ल्याएनौ?"
म शब्द हीन भए.के भन्ने? के बोल्ने ?म अल्मलिए …र भने तपाई यहाँ हुनु हुन्छ भनेर थाहापनी थिएन.र तपाईलाइ भेट्न भनेर म यहाँ आएको पनि  थीईन .म त यसो घुम्दा घुम्दै हराएर   भित्र छिरेको थीए.तपाई संग भेट भो.
गणेश मन्द स्वरमा भन्दै थिए."मलाई यहाँ बस्नु छैन…म यो शिशाको बाकस भित्र बस्दा बस्दा  सार्है कमजोर भईरहेछु.धुप बत्ती फूलको बासना र रंगहरु नहुदा  देबत्वहिन भएको छु."
मैले निर्दोषी भाबमा  भने"हेर्नुस मैले चाहेर पनि तपाईलाई यहाँ फूल अक्षता  चढाउन सक्दिन.धुप बत्ती बाल्न सक्दिन.र   यो शिशाको घरबाट बाहिर लाने कुरा त सोच्न पनि सक्दिन .
"म यहाँ नियास्रिएको छु" सहदेव.भजन नसुनेको जुगौ भयो.हरेक बर्ष म मेरो जन्म तिथि पनि बिर्सन्छु.कसैले कुनै चाढ पर्बको सम्झना गराउदैनन. यहाँ बस्ने वातावरण नै छैन", गणेशले भने.
"हो तपाई मन्दिरमा हुनु पर्थ्यो.यो परदेशको  संग्रहालय  त तपाईको लागी एउटा शरणार्थि शिबिर जस्तै छ,लाग्थ्यो हामी मात्रै  यहाको शरण मा छौ….तर तपाई पनि हामी जस्तै  हुनु हदों रहेछ….म केहि गर्न सक्दिन…भगवान !
गणेशले  मलाई एकोहोरो सुनु रहे .मैले पनि  एकोहोरो सुनी रहे.
जब हामी हाम्रो माटो बाट टाढिन्छौ   त्यहि माटोको गन्ध जहा पनि कहा पाउछौ र ?त्यहि माटोको हिलो पानी लागोस भन्छौ  र फेरी माटोबाट टाढिन्छौ पनि!गणेशले  मेरो आँखाको भाब  पढि रहे…म पनि गणेशको  आखा भाब पढि रहे.साच्चै  उनको आखामा कुनै देव भाब थिएन.मेरो पनि त  पीडा गणेशको  भन्दा कहा कम छ र?मेरो   हात र निधारहरुमा अबीर केशरी, नलागेको बर्षौ भई सक्यो.धुपको मिठो बासना  पनि हराएको छ..
               हाम्रो  भावना मिले पछि हामी साधारण कुरा कानी गर्न थाल्यौ.मैले सोधे" नेपालमा तपाई कहा बस्नु हुन्थ्यो?
काठमांडौ कै  कुनै प्राचीन मन्दिरमा  गणेशले भने.
कती बर्ष देखि हुनु हुन्थ्यो त्यहा?मैले थप जिज्ञास राखे. त्यस्तै १५औ /१६औ  सताब्दी देखि . गणेशले सम्झिदै भने.
अनि यता आउनु भएको कत्ति भयो नि? मेरो प्रश्न नसकिदै गणेशले भने "म यता आको होइन मलाई कसैले ल्याएको हो."
                          हो नि.. म मेरो सपना ले  यहाँ आई पुगे….तपाई अरु कसैको सपनाले यहाँ आइपुग्नु भयो.तपाई नेपालमै हुनु भएको भए पनि अहिले  सम्म अन्य कतैको शरणमा पुराईनु हुन्थ्यो..अहिले तपाई र म दुबै यहाँ छौ.सुरक्षित छौ शरणमा ….तर आफ़्नो  खुसी र रहरमा छैनौ.   हामी सबै तपाई जस्तै शिशाको बाकसबाट बहिर निस्कन चाहन्छौ.तर निस्केर कहा जाने?देशबाट आज भोली थुप्रै  तपाई जस्तै देबता र म जस्तै  जनता परदेशमा  शरणमा छौ.हामी एकछीन बहकिएर कुरा गर्यौ.मैले गणेशलाई सान्तवना स्वरुप भने "हेर्नुस म एउटा साधारण मनुवा हु.मेरो आफ्नै पीडा छ.म आफै हराएको छु.तपाईलाइ यहा बाट बहिर लगेर म सुरक्षा दिन पनि सक्दिन.देशै फर्काए भने पनि फेरी भोली कसैले तपाईलाई फेरी अन्यत्र   कतै   सुरक्षाको नाममा लगिने छ.म पनि तपाई संगै फर्के भने फेरी  अर्को सपनाले र सुरक्षाले अन्त कतै शरणमा पुग्नु पर्ने हुन्छ.यति खेर म तपाईलाई मन बाट मात्रै पूजा गर्न सक्छु.
                          गणेश र म निकै बेर सुस्त सुस्त  एक अर्काको  पीडा सुन्दै सुनाउदै   थियौ. यसो आंखा उठाएर हेर्छु त  वरी परी  कृष्ण,राम सीता,लक्ष्मी,बिष्णु, लगायत  अन्य देबी देबताहरू वरी परी  नियाउरो अनुहार बनाएर  हाम्रो पीडा-लाप सुँदै रहेछन  सबैको आखामा एउटा आशा लाग्दो हेराई   थियो म   माथि !कुनै युद्द ग्रस्त गाउमा सहयोगको लागी पुगेको शान्ति सेनाको युवकलाई  युद्द पीड़ितहरुले केहि पाउने आशाले हेरे जस्तै मलाई यी देब देबिले हेरी रहे.म त रित्तो थीए..हराएको थिए.म उनिहरुको उद्दार गर्न असमर्थ थिए .  यी संपूर्ण  देबी देबतालाई अकस्मात    यसरी भेट्दा मैले थुप्रै थुप्रै आशिर्बचन  माग्नु पर्थ्यो. तर उनिहरुको आँखामा  कुनै देव शक्ति थिएन…जसलाई म आफु  हराएर भेटेको थिए…..उनिहरु पनि हराएर मलाई भेटेका थिए.हामी सबै बिहीन थियौ.हाम्रो शब्द बिहीन  बर्तालाप निकै बेर चल्यो.बर्षौ पछि भेटेर निशब्द भएका प्रेमीहरू जस्तै !
मन मनले भने  म घरमा गएर तपाईहरुको नाममा  धुप बत्ती बालौला अनि …..अरु के के   बोल्दै थिए….संग्राहलयमा  एक्कासी बत्ती निभ्यो र आवाज आयो"The Museum is Closed Now"
                   म फर्की फर्की देबी देबताको अनुहार हेर्दा   हेर्दै सबै अन्धकारमा हराए.म छाम छाम छुम छुम गर्दै बाहिर निस्किए.पानी रोकिएको थियो.साझको झिलिमिलि बत्ती बाटो भरी बलि सकेको रहेछ …..तर पनि म हिड्ने बाटो भने अझै अन्धकार थियो…..

  A little Story          बाबाको सम्झना
आज पनि म नया ब्याग बोकेर स्कूल जादै छु.मेरो नया ब्याग  पुरानो भएर होइन की बाबाले फेरी अर्को नया ब्याग  पठाईदिनु भएकोले!म स्कूल जान लगेको २ बर्ष हुदै छ.यो समयमा मैले ३,४  वोटा ब्याग परिबर्तन गरिसकेको छु..मेरो ब्याग  मेरो साथिहरुको भन्दा जहिले पनि नया देखिन्छ.म स्कूल जान सुरुगर्नु भन्दा पहिले बाबाले अनेक थरी  गुडियाहरु पठाईदिनु हुन्थ्यो.पलास्टीकबाट बनेको  बिभिन्न जनावरहरू,थरी थरी गीत गाउने गुडिया , सानो पियानो , गिटार  अनि पछि पछि त भिडीयो गेम पनी पठाईदिनु हुन्थ्यो. र अझै पनी  त्यों पठाउने  क्रम जारी नै छ.
मैले कति गेमहरु हराए  कति साथीहरुलाई दिए  थाहै छैन . स्कूल लिएर गएपछि कता पर्थे  कता! मामुले पनी कहिल्यै केहि भन्नु भएन. बाबाले फ़ोन पनि गर्नु हुन्छ  हरेक दिन … म सानो छ्दा…..सानो त म अहिले पनी छु नि ….मेरो बोली नफुटेको बेलामा पनि बाबाले सधै म संग कुरा गर्न खोज्नु हुन्थ्यो रे.म रोएको वा  आमा बाबा भनेको सुन्नु खोज्नु हुन्थ्यो रे!मामुले मलाई  बाबा बाबा भन्न लागाउनु हुन्थ्यो …रे. पछि बिस्तारै बिस्तारै मैले
बाबा  भन्न थाले…फ़ोन को घंटी बज्ने बितिकै  म बाबा  बाबा  भन्थे रे .तर हरेक फ़ोन को  घंटी बाबाको नै कहा हुन्थ्यो र! क्रमिक रुपमा  मैले "बाबा कहिले आउने  भन्न सिके" त्यों पनी मामुले नै  भन्न सिकाउनु भएको .म फ़ोन मा १ मिनेट जस्तो पनी  कुरा गर्दिन थि’ए मलाई कुरा नै के आउथ्यो र! म स्कूल जान थाले पछि  बाबाले स्कूल कस्तो छ? के गरेऊ?के पढेउ  जस्ता कुरा हरु  सोध्नु हुन्थ्यो!म सबै प्रश्न को उत्तर  ठीकै छ भनेर  दिन्थे .
कती कुराहरु म बुझ्दिन थिए र मामुलाई फ़ोन दिएर म खेल्न जान्थे.पछि पछि मलाई फ़ोनमा कुरा  गर्न मन पनी लाग्न छाड्यो.मामुले केहि बोलन  भन्नु हुन्थ्यो  म फ़ोन उठाउथे  र खाली ठीकै छ….हजूर मात्र भन्थे. पछि पछि मैले बाबालाई कहिले आउने भनेर सोध्न पनि  छाड़ी दिए!

मैले मेरो बाबालाई देखेको छैन…  फोटोमा मात्र देखेको छु  फोटोमा हेर्दा बाबा कस्तो देखिनु हुन्छ भने  त्यो पनि ५/६ बर्ष आगाडिको  फोटोमा .. चश्मा लगाउनु हुन्छ…..कपाल मेरो जसरी मामुले  कोरिदिनु हुन्छ..त्यस्तै कपाल छ मेरो बाबाको प्राय जसो फोटोमा  उहा मामु संगै हुनुहुन्छ.  त्यती मोटो पनि होइन…ठीकै को  आँखा अली ठुलो ठुलो छ ….जुन फोटो हेरे पनि  मलाई नै हेरे जस्तो  लाग्छ बाबाले…अहिले त धेरै परिबर्तन भई सक्नु भयो होला..मलाई कहिले काही त चश्मा लगाएको  मान्छे देख्ने बित्तिकै  मेरो बाबा हो की जस्तो लाग्थ्यो.
मेरो बाबा अमेरीका हुनुहुन्छ भनेर मैले कहिले देखि बुझे थाहाछैन  आज भोली त  हरेक दिन  कसै न कसैले  मेरो बाबा अमेरीका हुनुहुन्छ भनेर सबैले सम्झाईरहन्छन मलाई अमेरीका के हो ? कस्तो छ ?कहा छ? किन त्यहा मेरो बाबाहरु  बर्शौ बर्ष बस्छन भनेर थाहै छैन.तर अमेरीका बस्नु भाग्यमानी रे भनेको सुन्छु …. मामुको साथीहरुले अनी मेरा साथिहरुको  बाबाले.मेरो मामु लाई सबैले भाग्यमानी नै भन्छन,
मामु आन्टीहरु संग  कुरा गर्दा  भन्नु हुन्थ्यो अब हामी पनि बाबा भएको ठाउमा जादै छौ रे  यो भन्नु भएको अस्तिनै देखि हो. अझै भनेको सुन्छु  अब हामी  एक दिन चाढै अमेरीका जाने छौ … बाबालाई भेट्न!!  म  मैले कहिल्यै  नभेटेको, नचिनेको  मेरो बाबालाई भेटने छु  सायद तेसपछि  मैले कहिल्यै नया ब्याग  र नया गुडियाहरु पाउने छैन… र फ़ोन आउने बित्तिकै  बाबा आउनु भो भन्ने छैन!

छोटो कथा "अन लाइन /मन लाइन"
बलराम शर्मा  पत्रकार !नेपालमा हुदा  स्थापित जस्तै भई सकेका  र एउटा चलनचल्तीको  पत्रिकाको स्तम्भकार  !देशमा जब कलाकार  पत्रकार बसी नसक्नुको अबस्था  थियो त्यहि मौकामा कलमको स्वतन्त्रताको खोजी गर्दै  अमेरिका आइपुग्यो.पत्रकारीताको नशा ! यहा  जीबनयापनको अन्य खेती गर्दै  फुर्सदको समयमा  कलमलाई शान्ति र स्वंतन्त्रताको  मार्ग तीर दौडाई रह्यो.बस्ने बानी त अब  यताको नै   भयो.
पत्रकारको कलमको सिमानानै कहा हुन्छा र?जहा बसे पनी बिचारहरु सिमानाको घेरामा  रोकिन्न पनी!
 आबा यही शहर बता  अनलाइनमै भएपनी एउटा पत्रिका जस्तो निकाल्ने सोचमा उ पुग्यो. अरु सथिहरू जो यहा उ भन्दा लामो समय देखि बसिरहेका थिए र जो नेपालमा नाम को पत्रकार थिए….तिनीहरु यहा आए पछि कलम भन्दा बढी मुख चलाउथे.
आज भोली  जो पनी इंटरनेट को मध्यम खोजी रा’ छन .बेलायतकी महारानी हुन की बुटबलबाट आएका बलराम …अभिब्यक्ति को मध्यम त खोजिने नै  भइयो."हामी नेपाली पत्रकारहरु यहा छौ भने  हामी हाम्रै समुदायमा  किन यहीको आबस्थालाई  चित्रण नगर्ने पत्रकारिता को मध्यम बाट…."  एउटा छलफल मा बलराम ले आफ्नो बिचार राख्यो.उसको बिचारमा सबै सहमति भए.काम सुरु गर्ने बचन बद्दता प्रतिबद्दता  आदि सबै भए.नाम जुराए…अब खाली  क्लीक गर्न मात्र बाकि…सामग्री त जुटि हाल्थ्यो!

ब्यस्तताको  संसारमा  सबै आफ्नै संसारमा ब्यस्त .यी कुराहरु त्यतिकै सेलाएको जस्तो भयो  कोही तातेनन..कसैले बलरामलाई दोहोरो फ़ोन छलफल पानी गरेन्.बलराम भने ताती सकेको थियो.अब अमेरिकाबाट चाढै नै छुट्टै  अनलाइ  पत्रिका  निकाल्ने ..आफ्नो पत्रकारिता को धर्मं पनी हुने… भोली बिकसित हुदै गयो भने  आम्दानि पनी होला आदि इत्यादी  कुरा खेल्नु स्वभाबिक नै हो बलराम को मनमा

एकदिन बिहानै  काममा जानूअघी  बलरामले इमेल  खोल्यो. र एउटा नया मेसेज  पायो आफ्नै साथीहरुजो  संग उसले ऑनलाइन पत्रिका को कुरा  पोखेको त्यो.. तिनै साथीको ईमेल रहेछ. शिर्षक थियो  अमेरिकाबाट प्रकासित छुट्टै   अनलाईन पत्रिका  प्रकाशित ! सम्पुर्ण रूपमा बलराम कै सोचमा आधारित थियो त्यों!त्यों ईमेल ले बलरामलाई  नमज्जा को बनायो..उ आफू  बिचारबाट  लुटिएको र  अछरबाट पिटिएको  अनुभब भयो.
तर पनी साथीहरुले सुरु गरेछ्न राम्रै भयो………तर उनीहरुले मालाई किन भनेनन. आफ्नु मनलाइनमा यिने कुरा खेलाउदै बलराम आफ्नो कामतिर लाग्यो. सधै  हशी मजाक गर्ने  रमाईलो बलराम आज  शांत थियो  केही हराए जस्तै……कामका बिदेशि  साथीहरुले  बलरामको यस्तो  अनुहार देखे पछी  सोधे ..के भो यार..कसैले लुट्यो की पिट्यो?
बलरामले मन मनै  भन्यो..हो साथी आज मेरा बिचार लुटियो….अनि म अछरहरुले पिटिए. बलराम यतीखेर आफ्नो मनलाईनमा लामो कथा  बुन्दै  थियो…………

 

कथा ~~बर्षा
सहदेव पौडेल

      मैले उनलाई पहिलो पटक देखेको हु वा उनले मलाई!सायद हामी दुबैको आखाको मिलन एकै पटक भएको हुनु पर्छ।ट्रेनबाट घर फर्कदै गर्दा एउटी सुन्दरी रुप,हशिली अनुहार थकीत देखिन्थ्यो।आखालाई यता उता डुलाउदै उनी बसिरहेकी थिइन।म सधै जसो उभिन मन पराउने बसे भने पनी कोही बुढा बुढी अशक्त चढे  उनीहरुलाई  आफ्नो सिट छडिदिन मलाई आनन्द   लाग्थ्यो। ।म "The inheritance Of Loss  " किताब हातमा बोकेर तेसैको कथामा हराइ रहेको थिए।उनलाई देखेपछी किताबका पन्नाहरु अगाडि बढ्न सकेन।आखाहरु लुकि लुकि उनीमाथी घुमिरहे।उनले कुन बेला कुन बेला मेरो किताबमा आखा डुलाइसकिछिन।अप्रत्यासित रुपमा आखा जुधे पछि म भित्र सपनाका बादलहरुले बिभिन्न रुप आकृती हरु बनाउन थाल्यो।म त्यो आकृतीलाई बिभिन्न रुपले कल्पना गर्न थाले। तेसपछीका थुप्रै दिन,हप्ता हरुमा मैले उनलाइ देखिन।धेरै दिन पछी ट्रेनबाट बाहिरिदै गर्दा मैले उनलाइ देखे।उनि अघि म पछि।स्टेसनबाट निस्कने बितिकै मेरो कोठाको ढोका म पुगिन्छ तर म आफ्नो ढोका तिर नलम्केर उनको ढोका खोज्न पछी लागे।उनको हिडाइ मन्द भयो सायद मेरो उपस्थिती उनले महसुस गरेको हुनु पर्छ।म अगाडी बढे उनि पछि।फर्केर हेर्छु त उनी आफ्नो घर को ढोका खोल्दै थीइन।म अलि कती अगाडि बढेर आफ्नै ढोका तिर फर्किए।सपनाका बादलहरु मडारिरहे। बसन्त ऋतुको सुरुवात भएपनी जाडो भागि सकेको थिएन,म हातमा किताब बोकेर ट्रेन कुरि रहेको थिए।एउती परिचित(परिचित यस् अर्थमा कि हाम्रो देखा देख भएको थियो २,३ पटक)अनुहार मुस्कुराउदै मेरो नजिकै रोकियो।मैले किताबबाट आखा हटाउदै चिने जाने झै गरि सोधे"सन्चै हुनुहुन्छ?"उनले मुस्कुराउदै भनिन"हजुर्"! अब मेरा आखाहरुले किताब भनदा पनि उनलाइ पढ्न थाल्यो।ओ होSS  मेरो सपनाको बादल घुमि रह्यो वरी परि।उनि नजिकै उभिरहिन!कुरा त सुरु गर्नै पर्यो मैले उनको टोपिको प्रसशा गरे।टोपि(Cap) त मलाई पनि मन पर्छ थरी थरी को-आफ्नो बारेमा धेरै बोल्ने नराम्रो बानिको सुरुवात गरे मैले।हाम्रो कुराकानीमा अबरोध खडा गर्दै ट्रैन आइपुग्यो।हसिली ,रशिली,मिजाशिली ओ हो हामी एउटै सिटमा बस्यौ।आखाको कालो चस्मा खोलेर मन उजेलो बनाए।किताबलाइ हातैमा घोप्टाए।कती राम्रो हासेर बोल्ने बानी।रमाइली! कुरा त साधारण शैली बाटनै सुरु भयो।किताब पढ्ने मेरो बानीको प्रशसा गरिन।धेरै अघि मैले पढेको कितब "The Inheritance  of Loss उनले याद गरेकी रहिछिन।हामी रमाइलो सहित्यको कुरा गर्दै एक अर्कालाई हेर्दै मुस्कुराई   रह्यौ ।म भने भित्र भित्र सपनाको संसारमा  बादलको घर बनाउदै रहे।मैले सोधे "हामीहरु एक अर्कोसङ परिचित छौ?"उनले भनिन "येसो २,३ पटक देखा देख भएको हो"।मैले जान्ने भएर आफ्नो नाम बताए"सागर"।आफुलाइ खोतल्ने बानीको दुरुपयोग गर्दै आफ्नो कुरा हरु सुनाउन थाले-उनलाइ आकर्षित गर्न।उनि आकर्सित पनि भैइन।उनको कुरा पनि सुने। मैले भने "आइतबार छुट्टि छ भने मेरो नाटक छ हेर्न आउनु नि!"ओ हो उनी त्यो सुनेर खुशि भइन  र भनिन"हुन्छ नि"!मैले नाटकको ब्रोस्चर दिए।उनले मेरो फोन न मागिन।साहित्य र कला प्रती आफ्नो रुचि रहेको बताइन।मलाइ मेरो सपना सकारै होला जस्तो लाग्यो!म भित्र भित्र नाचि सकेको थिए।उनले मुस्कुराउदै भनिन"म परिवार सहित आउछु श्रीमान  र छोरा लाई पनि लेराउछु" मैले अफ्ठेरो मान्दै केहि गुमाए जस्तो गरि "हुन्छ नि" भने।मेरो सपनाको बादल कालो भैसकेको थियो। धन्न छुटिने बेला भयो मैले उनको नाम सोधे उनले भनिन"बर्षा"।हामी छुट्टियौ।तेसपछि बाटा भरी मेरो सपनाको बादल "बर्षा"मा बदलियो र बर्शि रह्यो  अनि  म सागर झै बगि रहे।

सुक बहादुर SLC पास भए पनि कलेज पढ्न सकेन आर्थिक अबस्थाले गर्दा। ।२, ४ बर्ष गाउघरमै खेतिकिसानी गर्नथाळयो।जागिर पाउन गार्हो

रिष्ट पुस्ट खाइळागदो शरिर।आखिरमाशुक बहादुरले  पुलिसमै जागिर खाने निधो गरयो।देशको सेबा पनि भन्न पाइने  जागिर पानि खान पाइने!भबिष्य राम्रो।

।शुक बहादुर छानियो परहरि जबान को लागि।बुढा भ‘का बा आमालाई र उसलाई पनि डर थियो माओवादि को फन्दा मा परिएलाकि भन्नेतर धन्न तेसतो भएन॥जागिर पक्का भएपछि बीबाह गर्ने सुर कस्यो र तेहिसाल बिहे पनि भयो।बिबाह पछि  नियुक्ति पायो काठमानडूमा।भरखर भित्राएकी दुलहि बोकेर शुक बाहदु‍र हानियो काठमानडू।महगो शहर सागुरो डेरा दिन कट्दै गयो गारो सारो! शुक बहादुर को मुख्य काम बडेमान को लौरो बोक्नु ,हेल्मेट लगाएर आन्दोलनकारीलाई जतिसक्दो पिट्नु र तितर बितर पार्नु।थरि थरि को आन्दोलन को ढुगा मुढा खा;को अनुभब छ शुक बहादुरलाई।आज भोलि पेट्रोलियम पदार्थ को मुल्य बडेको बिरुद्दमा घनघोर आन्दोलन चलिरा‘छ।शहरा‘ शुकबहादुर  लाई सास्ति छ आजभोलि।धेरैलाई पिट्यो शुक बहादुरले यसपालि॥तर आजउसको  दुर्भाग्य कुनै  बिद्याथिनेताले हानेको डु‘गाले शुक बहादुरको आखामा चोट लाग्यो रगत को धारा बगाउदै भीड बाट अलग पारियो शुक बहादुरलाइ!

साझ घर फिर्ने बेला सम्म रगत बगिरहेको थियो।डेरामा स्वास्नि मट्टितेलको जर्किन बोकेर शुक बहादुरको बाटो हेर्दै थिइन।"मट्टितेलको भाऊ बढेछ,भन्ने बिती्कै पनि पाइन्न रे, पैसा पनि छैन के गर्ने हो भन्दै शुक बहादुरको चोट सुमसुमाउदै  गुनासो पोखन थालिन् शुक बहादुर भन्दैथियो एक दुई दिन बाटो हेरौ ,आन्दोलन चर्किरा‘छ  भाउ घटि पो हालछ् कि?!

शुक बहादुरकि बुढिलेजर्किन भुईमा राखेर  शुक बहादुरलाई  काख मा राखेर सुम्सुमाउन  थालिन्।

 

सहदेब

भावहरु

देशको एक चर्चित फोटो पत्रकारलेआफ्नो एकल पोटो प्रदर्शनिको आयोजना गरेछन शिर्षक थियो "भावहरु"।जसमा दु:ख,पिडा र अभाबमा छट्पटाएका बिभिन्न दीन दु:खी व्यक्तित्वहरुका अनुहारनै फोटो बनेको थीयो।फोटो को मुल्य ५ हजार भन्दा माथि थियो।

मोतिलाल सडकमा भारि बोकेर कमाई खाने मान्छे हो। उसलाि कसैले सुनाइदियो" सुनिस् मोतिलाल तेरो फोटो त फलानो ठाउमा झुण्डाएर  राखहेको छ रे,१०हाजर पर्छ रे तेरो फोटोको"उसलाि थाहा थिएन कसैले उसको फोटो खिचेको छन् भनेर।फेरि सोच्यो म जस्ता झुत्रे झाम्रे को फोटोको मोल १० हजार!!!उसलाइ कताकता डर लाग्यो,जिन्दगिमा पोटो खिचेको सम्झना छैन

नागरिकता बनाउन बाहेक ।मेरो फोटो कस्ले खिच्यो?किन खिच्यो  कतै केहि अनर्थ पो  हुन लाग्या हो कि भन्दै  सोध्दै खोज्दै प्रदर्शनि स्थल पुग्यो।ढोकैमा बसेको पाले ले भित्र जान पाउदैनस् जा,,,, ,,,,  भनेर  हप्कायो।मोतिलाल भन्दै थियो"भित्र मेरो फोटो छ रे तेहि हेरौ भनेर आ‘को! "ल ल जान पाउदैनस् फेरि हेरेर के गर्छस्?किनने होइन क्यारे!टिकट काट्न सक्छस??टिकक पैसा सुनेर उ थचक्क भुइमा बस्यो।आफ्नो फोटो पनि हेर्न पाइएन भनेर उसलाई कस्तो कस्तो लागि रहयो

भित्र प्रदर्शनि भब्य चलिरहेको थियो।हरेक को हातमा र;गि च‘गी पेय पदार्थ थियो।धेरैजसो चाहि त्यहि फोटोको प्रश‘शा गर्दै थिय जसमा मोतिलालको भाव थियो।एकजना  बिदेशि पाहुना फोटो पत्रकारलाई स्याबासि दिदै उसको कलाको प्रशशा गर्दै उक्त फोटो तुरुन्तै किन्यो।प्रत्रकार खुशिहुदै  बिदेशि पाहुना लाई बिदा गर्न बाहिर निस्कयो।चौरमा  थच्रक्क बसेको मोतिलाललाई पत्रकारले देखेर तुरुन्तै उसको अर्को फोटो खिचि हाल्यो।पत्रकार खुशि हुदै ल्याब भित्र छिरयो,मोतिलाल थकित हुदै आफ्नो बाटो लाग्यो।

सहदेव